Toen begonnen de 40 meest bizarre minuten uit mijn leven

Koninginnedag 2009 is inmiddels 10 jaar geleden, en nog altijd denken mijn collega vrijwilligers bij het Rode Kruis Apeldoorn en ik in deze periode terug aan wat er gebeurt is en staan we stil bij de slachtoffers en nabestaanden!

Verschillende media besteden weer aandacht aan deze tragedie en komen terecht bij onderstaande video van het Rode Kruis.

Daarom was ik afgelopen vrijdag bij Omroep Gelderland in de radio uitzending van De Week van Gelderland (2e uur, vanaf minuut 15). Omroep Gelderland had afgelopen week volop aandacht besteed aan de aanslag en nasleep. De gesprekken horende van de nabestaanden en overlevenden was zeer aangrijpend. Het verdriet in hun ogen, 10 jaar na dato is hartverscheurend. De verhalen waren heel ingetogen en met alle aandacht voor de emoties van de slachtoffers en nabestaanden in beeld gebracht. Zo haalt de media misschien een wond open, maar het werkt volgens mij ook helend om de verhalen te delen. Hoe krachtig was ook de boodschap van de dame die haar echtgenoot verloor: zij had aandacht voor het verdriet van de moeder van de dader, die haar zoon verloor en zich verantwoordelijk voelt voor zijn daad. Dat we ook troost voor die moeder konden bieden! Laten we die kracht als voorbeeld nemen!

Komende dinsdag 30 april is het echt 10 jaar geleden en wordt er een dienst gehouden in de Grote Kerk in Apeldoorn voor de nabestaanden en slachtoffers die het overleefden. Die dag deel ik bij RTL Nieuws nog 1 keer mijn ervaring als hulpverlener. Dan vertel ik nog een keer mijn ervaring van toen en wil ik de aandacht vooral op de slachtoffers, overlevenden en nabestaanden vestigen. Dan wil ik nogmaals delen waarom mijn collega vrijwilligers en ik klaar staan op evenementen. Waarom wij als niet-professionals, maar zeker geen amateurs, 100en uren trainen om ons te bekwamen in eerstehulpverlenen onder chaotische omstandigheden, zoals een aanslag of calamiteit feitelijk is. Dat we dat, omdat we geen professionals zijn, met beperkte middelen moeten doen. En dat wij ons verantwoordelijk voelen voor alle bezoekers van een evenement en het levenslang meedragen wanneer een bezoeker de aanslag of calamiteit niet overleefd.

Elke dag dat mijn collega’s en ik het veld intreden om klaar te staan als evenementenhulpeverlener wensen we elkaar:

Een behouden inzet, dat er maar niets mag gebeuren!

Altijd gebeurt er wel iets op een evenement. Slechts één keer in mijn 12 jarig vrijwilligerswerkzame leven was de inzet echter niet behouden. Dat was 30 april 2009, bij de Naald. Sindsdien hoop ik dat het daarbij blijft maar bereiden mijn collega’s en ik ons voor op het tegenovergestelde.

Opdat wij nooit vergeten!

Zwolseweg 1, 7315 GG Apeldoorn, Nederland

2 antwoorden op “Toen begonnen de 40 meest bizarre minuten uit mijn leven”

  1. Wat omschrijf je dat mooi. Wat goed dat het het verhaal blijft brengen voor bewustwording buiten maar zeker ook binnen het Rode Kruis.

    We doen een inzet graag en zijn ons niet altijd bewust van de eventuele gevolgen welke een inzet kan hebben. Misschien goed om daar ook niet altijd bij stil te staan. Stiekem zijn we allemaal overtuigt van onze mogelijkheden.

    Voor jouw, je collega’s en alle andere betrokkene sterkte de komende dagen.

    1. Dank je wel voor je sterkte wensen. Ik denk/weet dat een behoorlijk aantal van de afdeling Apeldoorn bezig zijn met de gebeurtenis deze dagen. Ik deel mijn verhaal inderdaad om mijn collega’s te laten stilstaan bij de gevolgen van ons handelen, en te motiveren om zich terdege goed voor te bereiden.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.